Hoe komt het dat je Nederlanders in het buitenland altijd meteen herkent. Ik zit hier in een cafeetje in Cihangir, Istanbul. Geen toeristische wijk wel veel creatieve Turken en expats. Er kwamen net drie mensen binnenlopen. Een grote man, peper-en-zout haar, bril op het hoofd. Twee vrouwen, beide netjes gekleed, in de vijftig. Ik hoorde ze niet praten. Luidruchtig waren ze dus niet. Ze hadden ook geen Kruidvat plastic tasje bij zich. Toch wist ik het gelijk.

Waar herken je de Nederlander aan?

Ik sprak een Duitser. Hij vond de Nederlander liberaal en tolerant, vriendelijk en eerlijk, open en spontaan. Ze werken hard en komen op tijd. Ik voelde me vereerd maar kloppen deed het natuurlijk niet. Dat probeerde ik de Duister uit te leggen. Hij geloofde  me niet.

Ik sprak een Turk. ‘Nederlandse vrouwen zijn makkelijk’ zei hij. Ik probeerde iets recht te zetten. Hij geloofde me niet. Stereotyperingen zijn hardnekkig. Dat legde ik hem de volgende dag bij het ontbijt uit.

Toch is ook mijn beeld van de Nederlander aan revisie toe. Gisteren deed ik boodschappen. Toen ik een luxe groentekraam passeerde werd ik in het Nederlands toegeroepen. Een Turks uitziende jongen begroette mij uitbundig. Geboren en getogen Amsterdammer, op bezoek bij familie in Istanbul. Hij herkende mij als Nederlander, ik hem niet.

12/10/2010