Since I was not at this year’s Documenta, I saw only yesterday REEL/ UNREEL by the Belgian artist Francis Alÿs in collaboration with Julien Devaux and Ajmal Maiwandi. I saw the film at home in Amsterdam on a computerscreen via youtube and it hit me. An Afghanistan boy is playing the classic children’s game ‘wheel and stick’ by using a film reel. The film unwinds and meanders through the dusty and narrow streets of Kabul. Another boy runs after the film. By playing ‘wheel and stick’ as well, he rewind the film on his reel.  As the film rolls around  >>>

In the treasure house called Athenaeum Nieuwscentrum, I always discover beautiful magazines. A few weeks ago I bought The Carton. A magazine from Beirut dedicated to food culture. And so deliciously designed that it was difficult for my naughty lovebird to resist eating from it I am also happy to have discovered The Plant. A beautiful designed journal about ordinary plants and other greenery. Hightlights are the sculptural pieces by Jessica Hans and the Shake It Up photographs by Scheltes & Abbenes. Read here an interview with the founders  >>>

Niet zo lang geleden schreef ik een stukje over het werk van de fotograaf Joss McKinley naar aanleiding van zijn tentoonstelling bij Foam 3H. Daarin haalde ik het boek Stil de Tijd van Joke Hermsen aan. In dit boek speelt de filosoof Henri Bergson en zijn idee van de intuïtieve tijdservaring een grote rol. Ik kwam de ideeën van Bergson opnieuw tegen toen ik het werk van Ksenia Galiaeva bekeek. Ik heb haar boek Dacha al sinds het verschijnen in 2009 in de kast staan. Zo nu en dan pak ik het er uit om me weer bij Regina, Vladimir,  >>>

There are moments when you forget what time it is. When your skin breathes sun and the smell of freshly cut grass hangs in the air. Occasionally a plane draws a silent white thread across the sky. Quietness surrounds you. Only the birds make themselves heard every now and then. The photographs of Joss McKinley alternate between landscapes, still lifes, abstract images and portraits, mostly of friends, family and loved ones. Through the use of soft colours and unspectacular subjects the photographs breathe tranquility. A boy sleeps under a languid sun, a beautiful woman looks serenely towards the horizon, a  >>>

There were long lines of young men outside the Turkish Consulate in Rotterdam last week, their pockets full of euros. The Turkish government announced that the payment required to avoid military service for Turks living abroad will soon increase from 5000 to €10,000. In Turkey the military is an important part of society. The military leaders oversee the separation between mosque and state, although this is changing in the Erdoğan era. In the past they did not hesitate to violently intervene. Furthermore, the presence of the army in the south east is very visible. Due to nationalist sentiments and the  >>>

A few weeks ago I met Amira Al-Sharif in De Balie in Amsterdam. The meeting gave me quite a headache. How can I, as a Dutch curator from Amsterdam, judge pictures of a Yemeni photographer from Sanaa? From the newspapers I know that since early 2011 the situation there is unstable; from the director of Human Rights Watch I know it is a beautiful country that has everything; from Al-Sharif I know there is hardly any photographic tradition. That’s my frame of reference, along with a bucket of knowledge of Western photography. What else can I do but look at  >>>

Met de vorming van de Turkse natie in 1922  voerde Mustafa Kemal (vanaf 1934 krijgt  hij de naam Atatürk, vader der Turken) allerlei sociale en politieke veranderingen door.  Het belangrijkste was dat Moskee en Staat voortaan gescheiden waren (een principe dat de AKP-premier Erdoğan deze week tot verrassing van velen luid en duidelijk in Egypte verkondigde). Om de eenheid van het jonge Turkije niet te ondermijnen was iedereen Turk of moest dat op zijn minst worden. Arabische invloeden werden ingeperkt: het  Latijnse alfabet verving van de ene op de andere dag het Arabische schrift. Dat het glorieuze Ottomaanse rijk van  >>>

What’s Next? is de vraag die Foam zichzelf en anderen het hele jaar door stelt in het kader van haar tienjarig bestaan. Van 4 tot 20 juli is Foam op het internationale fotografiefestival Les Recontres d’ Arles met tentoonstellingen en activiteiten vanuit haar hoofdkwartier La Bourse du Travail op de Rue Parmentier. Curator Kim Knoppers doet deze week dagelijks verslag. Vandaag: De afsluiting Op vrijdagmiddag heb ik op de valreep de tentoonstellingen From Here On en Discovery Award 2011 kunnen bekijken. Dat is echt het enige dat me in Arles behoorlijk is tegen gevallen: er was net te weinig tijd  >>>

What’s Next? is de vraag die Foam zichzelf en anderen het hele jaar door stelt in het kader van haar tienjarig bestaan. Van 4 tot 20 juli is Foam op het internationale fotografiefestival Les Recontres d’ Arles met tentoonstellingen en activiteiten vanuit haar hoofdkwartier La Bourse du Travail op de Rue Parmentier. Curator Kim Knoppers doet deze week dagelijks verslag. Vijfde dag: trefzeker. Een kerk omtoveren tot tentoonstellingsruimte, iedere curator weet dat dat geen gemakkelijke opgave is. Vaak gaat het jammerlijk mis omdat het werk in de ruimte verzuipt, de muurtjes knullig in elkaar worden getimmerd en de foto’s niet  >>>

What’s Next? is de vraag die Foam zichzelf en anderen het hele jaar door stelt in het kader van haar tienjarig bestaan. Van 4 tot 20 juli is Foam op het internationale fotografiefestival Les Recontres d’ Arles met tentoonstellingen en activiteiten vanuit haar hoofdkwartier La Bourse du Travail op de Rue Parmentier. Curator Kim Knoppers doet deze week dagelijks verslag. Vierde dag: luistervinkje. Om 13.15 uur vertrok de laatste. Wat wat een inspirerende, boeiende morgen is het geweest.  Het niveau van de portfolio’s  die ik heb bekeken en beoordeeld was wisselend omdat er vooraf geen selectie was. Iedereen die geïnteresseerd  >>>

What’s Next? is de vraag die Foam zichzelf en anderen het hele jaar door stelt in het kader van haar tienjarig bestaan. Van 4 tot 20 juli is Foam op het internationale fotografiefestival Les Recontres d’ Arles met tentoonstellingen en activiteiten vanuit haar hoofdkwartier La Bourse du Travail op de Rue Parmentier. Curator Kim Knoppers doet deze week dagelijks verslag. Derde dag: goede combinatie tussen tekst en beeld. We zijn er! Een warm welkom op het vliegveld van Marseille door een van mijn collega’s die al een week in Arles is. In La Bourse du Travail, de basis van Foam,  >>>

What’s Next? is de vraag die Foam zichzelf en anderen het hele jaar door stelt in het kader van haar tienjarig bestaan. Van 4 tot 20 juli is Foam op het internationale fotografiefestival Les Recontres d’ Arles met tentoonstellingen en activiteiten vanuit haar hoofdkwartier La Bourse du Travail op de Rue Parmentier. Curator Kim Knoppers doet deze week dagelijks verslag. Tweede dag: onderweg in gehuurde panda’s Een koortsachtige ga-jij-ook-nee-ik-ben-druk-ja-natuurlijk-ga-ik sfeer op facebook en twitter zo rondom de opening van het festival. Ik zie berichten van mensen die onderweg zijn in gehuurde panda’s of die, zoals wij morgen met een hele  >>>

What’s Next? is de vraag die Foam zichzelf en anderen het hele jaar door stelt in het kader van haar tienjarig bestaan. Van 4 tot 20 juli is Foam op het internationale fotografiefestival Les Recontres d’ Arles met tentoonstellingen en activiteiten vanuit haar hoofdkwartier La Bourse du Travail op de Rue Parmentier. Curator Kim Knoppers doet deze week dagelijks verslag. Eerste dag: de zon schijnt. Spannend. Nog niet in eens in Arles en nu al loopt mijn hoofd over. Wat is er een hoop te zien. Hoe ga ik een keuze maken uit het enorme aanbod van tentoonstellingen? En hoe  >>>

Afgelopen jaar nam fotograaf Marnix Goossens afscheid van de jury van het Steenbergen Stipendium. Na vier jaar zat zijn termijn er op (wat een weelde een jury waar je vier jaar in mag zitten!). Gelukkig is er een goede opvolger: Koen Hauser. De twee maken compleet ander werk maar een grote overeenkomst is dat ze behoorlijk eigenzinnig zijn in hun beeldtaal en moeilijk in te delen bij een groep, richting of stroming. Niet in een hokje te vatten dus. Precies dat is belangrijk voor de jury van het Steenbergen Stipendium: over je eigen grenzen heen kijken, eigenzinnigheid en  enthousiasme. Naast  >>>

Hrair Sarkissian, de winnaar van het Steenbergen Stipendium 2010 neemt deel aan de groepstentoonstelling Out of Place. Nog tot 17 april te zien in Tate Modern in London. Maandag 28 maart gaat hij over zijn werk in gesprek met Jesicca Morgan, curator van Tate Modern. Uit het jurryrapport van het Steenbergen Stipendium 2010: “Sarkissian weet zijn persoonlijke verhaal om te zetten in een interessante beeldtaal die bijna afstandelijk is. Hij gebruikt fotografie om herinneringen te reconstrueren en zaken die snel tot het verleden behoren vast te leggen. Hij doet dit zonder melancholisch of sentimenteel te worden. De jury heeft gekozen voor  >>>

Yağmur, sonbahar, şemsiye, rüzgâr, soğuk 1). Dit zijn de woorden die ik gisteren op Turkse les heb geleerd. Ze pasten bij de stemming van de dag. Istanbul was een, door druilerig herfstweer, in grijstinten gehulde stad. Istanbul is een stad waar je gemakkelijk door weemoed en melancholie wordt overvallen. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het rijke historische verleden van de stad. Dat wat ooit was maar nu niet meer. Een glorieus verleden als hoofstad van twee keizerrijken. De sporen zijn vooral in Sultanahmet nog overal zichtbaar. Als westerse buitenstaander moet je oppassen je niet al te gemakkelijk te laten  >>>

Voor het derde jaar op rij heb ik als juryvoorzitter voor het Steenbergen Stipendium de eindexamenexposities fotografie bezocht. Samen met Colette Olof van Foam en fotograaf Marnix Goossens heb ik vijf mensen genomineerd waarover we heel enthousiast zijn en waarin we veel vertrouwen hebben voor de toekomst. Klik hier voor de genomineerden. Jammer dat we er slechts vijf konden kiezen. Er waren nog een aantal heel goede! De winnaar van het Steenbergen Stipendium 2010 (een van de categorieën van de Fotoprijs) is Hrair Sarkissian. De uitreiking in het Nederlands Fotomuseum was erg geslaagd. ‘s Middags was er een mooi inhoudelijk programma.  >>>

In mijn vorige huis had ik boven mijn bureau een fotootje hangen gemaakt door kunstenaar Jari Silomäki. Eigenlijk was het een kaart die ik had meegenomen van Paris Photo. Hoewel de kaart mij dierbaar was, weet ik niet meer heel precies wat er op de foto stond. Vreemd: hoe snel je vergeet waar je dagelijks naar keek. Ongeveer was het een straat met een roze huis. In witte letters was er in het engels wat op de foto geschreven. Wat ik mij nog goed herinner, is dat de foto onderdeel was van het omvangrijke project dat My Weather Diary heet.  >>>

De tentoonstelling van Inez van Lamsweerde en Vinood Matadin stond op mijn te-zien-lijstje.  Ik stelde mijn bezoek aan FOAM steeds uit. Waarom ik dat deed, weet ik eigenlijk niet. Misschien had het te maken met het warme weer of met de te verwachte drukte. Misschien met  een vaag vermoeden dat het duo het beste werk al in de jaren ’90 maakten. Wat het ook was, toen ik er eenmaal was, sloot ik met frisse zin achter aan in de rij en schuifelde ik voetje voor voetje langs talrijke iconische beelden. Er was een vraag die ik me na afloop stelde.  >>>