Het appartement waar ik  de afgelopen 6 dagen heb gewoond ligt in de bohemien Cihangir. In ‘mijn’ wijk zijn veel cafés, restaurants en clubs. En dan hoor je wel eens wat.  Mensen die een leuke avond hebben. Hun uitgelaten stemmen vallen op in de stilte van de vroege ochtend. Net weer ingedommeld, wekt de zware stem van de imam me. Deze keer klinkt zijn stem staccato. Op andere dagen is hij zangerig of draag hij zijn gebedsoproep  voor als spoken word. 1) Het is vreemd dat ik op deze laatste dag door hem wordt gewekt. Op de andere dagen sliep ik er als een roosje doorheen. De bovenbuurvrouw haalde  me wel eens uit mijn slaap. Niet dat ze vervelend was. Ze luisterde naar de radio en de stem van de Turkse Rob Trip drong zachtjes mijn slaapkamer binnen. De katten die konden er ook wat van. Maar niet zachtjes. Deden ze overdag hun best om bij je in de gunst te komen door lieve kopjes,  zachte miauwtjes en kleine klopjes met hun pootjes. ‘s Nachts gingen ze elkaar hardvochtig te lijf met jammerend gejengel en geil gekrol. Zich niet bekommerend om al die mensen die hen overdag bakjes water en stukjes brood voorschotelden.

Overdag was de soundtrack van de stad als een constant gezoem aanwezig. Waar je ook was, je kon er niet aan ontsnappen. Het toeteren van de taxi’s op weg naar het centrale plein Taksim. De sirene van een ambulance die een gewonde aflevert bij Alman hastenesi. De veerboten die met hun lage bassen aangeven voor ze uit te kijken. De Koerdische man die elke dag op dezelfde plek zijn fruitjes aanprijst. Voor mij maakt het Istanbul tot wie zij is.2)

1) Hoewel niet helemaal wat ik bedoel, is het toch een mooi voorbeeld zoals Wiki aangeeft. Luister hier naar Baz Luhrmans Everybody is Free (to wear sunscreen)

2) Leuk om naar te luisteren: http://entertainmentforthebraindead.com/istanbul/

09/04/2011