Yağmur, sonbahar, şemsiye, rüzgâr, soğuk 1). Dit zijn de woorden die ik gisteren op Turkse les heb geleerd. Ze pasten bij de stemming van de dag. Istanbul was een, door druilerig herfstweer, in grijstinten gehulde stad.

Istanbul is een stad waar je gemakkelijk door weemoed en melancholie wordt overvallen. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het rijke historische verleden van de stad. Dat wat ooit was maar nu niet meer. Een glorieus verleden als hoofstad van twee keizerrijken. De sporen zijn vooral in Sultanahmet nog overal zichtbaar. Als westerse buitenstaander moet je oppassen je niet al te gemakkelijk te laten verleiden door het oriëntalistische beeld van Istanbul. Fotograaf Ali Taptık kan je daar prima bij helpen 3) .

De wijze waarop Ali Taptık de metropool waar hij woont in beeld brengt is bijna sculpturaal. Gebouwen worden door hem als op zich zelfstaande objecten gefotografeerd zonder de omgeving erbij te betrekken. Deze foto’s worden af en toe afgewisseld met een vergezicht op de stad. Taptıks foto’s van objecten krijgen dezelfde sculpturale kwaliteit door ze precies in het midden van het beeld te plaatsen en ze ook te isoleren van hun omgeving. De portretten hebben dezelfde geconcentreerde sfeer. Bij Taptik geen spoor van romantische elementen als mist, water, zeemeeuwen en oude ruïnes zo typerend voor de beeldtaal van de nestor van de Turkse fotografie Ara Güler 4). Door de ‘droge’ stijl van fotograferen van de stad zoals zij zich dagelijks laat zien, ontstaat het beeld van een complexe, inventieve maar moeilijk te doorgronden en harde stad waar de codes zich niet meteen openbaren.

Vandaag schijnt overigens de zon. Taptık is vast thuis. Zonlicht gebruikt hij nauwelijks in zijn foto’s. Toch een beetje weemoedig.

1) Regen, herfst, paraplu, wind, koude

2) http://nl.wikipedia.org/wiki/Melancholie

3) http://www.alitaptik.com/. Ik ontmoette Taptık op 27 oktober om 13.00 uur bij Café Urban in Istanbul.

4) http://www.araguler.com.tr/

28/10/2010