Er ligt al dagen sneeuw. Als het net gevallen is, hou ik ervan. Alle geluiden worden gedempt. De wereld wordt zachter. Prachtig citaat uit Orhan Pamuk, Sneeuw, Amsterdam, 2003, p.124:

“Toen ze klein waren, in Istanbul, wilden zij en Ipek altijd dat het nog meer zou sneeuwen: de sneeuw maakte haar bewust van de schoonheid en vergankelijkheid van het leven, doordrong haar ervan dat de mensen, ondanks alle vijandigheden en controverses, op elkaar leken, en deed haar beseffen dat het universum en de tijd weids, de mensenwereld daarentegen beperkt was. Daarom kwamen de mensen, als het sneeuwde, dicht bij elkaar. Het was alsof de sneeuw vijandschappen, wedijver en woede bedekte en zo de mensen nader tot elkaar bracht.”

Sneeuw speelt in Kars, in het Oosten van Turkije.

Bram Vermeulen was in Kars voor zijn serie In Turkije (VPRO), een aflevering over de onbespreekbare wereld van Turkije.

Ik was er in april 2011. Het voorjaar was toen nog ver weg, het onheilspellende gevoel uit Sneeuw des te aanweziger.

11/02/2012